Roślina ta nieraz zastępuje inne motylkowe. Rośnie bowiem na glebach wapiennych, kamienistych, dla lucerny zbyt płytkich a dla koniczyny zbyt suchych. Przy tym jest nie tylko odporna na susze, ale i na mrozy. Zakwita w końcu maja i daje z 1 ha ok. 120 kg miodu. Miód ten po krystalizacji staje się jasnożółty i wyjątkowo smaczny. Esparcetę kosi się na siano dopiero po przekwitnięciu pierwszego piętra kwiatków, a właśnie one nektarują najobficiej. Pełną wydajność roślina osiąga w trzecim roku.
Do wargowych roślin miododajnych zalicza się też miętę grzebieniastą, pochodzącą z Syberii i kocimiętkę. Obie lubią ziemie urodzajne, bogate w azot. Są bardzo miododajne i oblegane przez pszczoły. Spośród ok. 150 gatunków kocimiętek najbardziej miododajna jest tzw. kocimiętka cytrynowa, nieraz mylona z melisą, gdyż tak jak ona pięknie pachnie cytryną. Zawiera bowiem wonny olejek citral. To ona wydziela nektar od świtu nieomal do nocy, nawet w niesprzyjających warunkach, i to na niej co najmniej dwa razy liczniej pracują pszczoły, niż na innych odmianach i gatunkach tego rodzaju. Marzymięta jest rośliną roczną, a kocimiętka cytrynowa trwałą. Marzymięta kwitnie przez sierpień, a kocimiętka od połowy lipca do końca sierpnia, często już w pierwszym roku po wysiewie.
Jest to roślina wieloletnia, podkrzew balsamicznie pachnący, filcowato owłosiony, dorastający do 70 cm. Suszonego ziela używamy jako przyprawy kuchennej, bardzo popularnej w Anglii, Ameryce, Francji, a także na Półwyspie Bałkańskim, na Krymie, w Azji Mniejszej itd. U nas większym powodzeniem cieszy się szałwia czerwona ogrodowa, której rabatki zdobią ulice miast i miasteczek. Olejek szałwii lekarskiej jest stosowany w perfumerii, jako utrwalacz, liście w lecznictwie, jako doskonały lek do płukania jamy ustnej i gardła. Kwiaty szałwii oprócz słodkiego, wonnego nektaru wydzielają też nieco substancji kleistej, również zbieranej przez pszczoły. Szałwia będąc nieodporna na zimno w Polsce uprawiana jest na ogół jako jednoroczna. Ale istnieje szałwia wieloletnia, zwana ogrodową, bardzo odporna na susze. Kwitnie przez lipiec i sierpień, a kwiaty ma niebieskofioletowe, zebrane w niby-okółki. Lubi gleby zasobne w wapno, ale nieraz rośnie na spulchnionych piaskach, na nasypach kolejowych, zboczach, przydrożach i pastwiskach. I otóż ona należy do roślin pod względem miododajności najlepszych! Dostarcza 650 i więcej kg miodu z 1 ha. Pszczoły nie mogą się od jej kwiatów oderwać. Pracują na nich od świtu do zmroku, także i przy niesprzyjającej pogodzie. Wprawdzie nie nadaje się do innych, niż miododajność, celów, ale jest rośliną trwałą, zakwita już w pierwszym roku po wysiewie i kwitnie obficie z roku na rok. Zwierzęta jej nie jedzą, można ją więc rozmnażać na różnych nieużytkach, sadząc kłącza jesienią. Pszczelarze i... pszczoły bardzo sobie tę roślinę cenią. Najobficiej występuje na stepach w Europie Wschodniej i Azji Środkowej. U nas rośnie dziko w południowych stronach kraju.
Jest to bylina nieugięta i samowolna, gdyż posadzona w jednym miejscu, na drugi rok wyrośnie gdzie indziej, tam gdzie chce. Jej rozłogowe korzenie szukają dogodniejszych miejsc i np. w małych ogródkach wciąż robią niespodzianki. Ale rośnie bujnie nawet w skrzynce na balkonie. Jej kwiaty wydzielają nektar chętnie zbierany przez pszczoły. Miętowe pola można u nas spotkać nierzadko, tym bardziej, że każdą ilość tego ziela zakupuje chętnie „Herbapol” do wyrobu olejku, używanego w przemysłach: cukierniczym, farmaceutycznym, perfumeryjnym, spożywczym i innych. Ten olejek otrzymuje się z liści mięty, a z kwiatów pszczoły zbierają nektar, którego z 1 ha mogą uzbierać ok. 200 kg. Miód miętowy jest koloru bursztynowego. A swoją drogą świeże liście mięty są doskonałą, zdrową, ułatwiającą trawienie przyprawą do pieczywa, jajek, sałatek, surówek z pomidorów itp.
Była w Polsce uprawiana, ale przez zielarzy, jako roślina lecznicza albo po kilka krzaczków amatorsko w ogrodach i ogródkach, jako przyprawa. Melisa do tego stopnia przypomina zapachem cytrynę, że np. w sałatkach, może ją z powodzeniem zastępować. Szczególnie silnie pachnie przed i w czasie kwitnienia. Wtedy też przyciąga roje pszczół z okolicy. Pszczoły muszą jednak konkurować z trzmielami. Liliowe kwiaty melisy nie są bowiem łatwo dostępne dla pszczół, a trzmiele bez trudu wybierają z nich nektar. Mimo to i pszczoły potrafią wyprodukować z 1 ha tej uprawy 133 - 200 kg miodu, wyróżniającego się miłym aromatem i delikatnym smakiem.
U nas łatwiej od pól lawendowych spotkać można pola majeranku, uprawianego po prostu w celach handlowych. Jest to roślina cenna dla pszczół między innymi dlatego, że w czasie posuchy, gdy inne gatunki więdną i żółkną, majeranek pozostaje szarozielony i nadal wydziela nektar. A wydziela go tak dużo, że jest wprost oblegany przez te żądlące owady.
Jest to śliczny półkrzew, wyrastający do ok. 60 cm. Kwiaty, osadzone na szczytach pędów w niby-okółkach, mają fioletowoszarą koronę. Cała roślina jest jakby popielatoszarawa, bo i liście mają takie zabarwienie. Lawenda pachnie mocno i pięknie. Na liściach są gruczołki tłuszczowe, stąd po ich roztarciu zapach jest jeszcze silniejszy. Wyrabia się z niej olejki eteryczne, które służą m. in. do produkcji wody kolońskiej i kwiatowej, aromatyzowania mydła itp. Suszonego ziela lub samych liści używa się do perfumowania bielizny, dywanów, a także do przesypywania odzieży zimowej, wełen i futer, gdyż mole unikają tego zapachu, bardziej niż tzw. bagna. Niestety u nas lawendowe pola spotyka się raczej rzadko, choć w cieplejszych stronach mogłaby się ta roślina udawać na szerszą skalę. Tak, jak dobrze rośnie choćby w ogródkach działkowych. Lawenda jest szeroko uprawiana na Krymie, w południowej Francji, w Anglii, Szwajcarii, Danii, Hiszpanii i Ameryce Północnej. Jako dobrą roślinę miododajną bardzo cenią ją pszczelarze.
