Ul idealny - Ule wielokorpusowe - Krata odgrodowa

Drugim elementem,  nieodzownym przy nowoczesnej pracy z rodziną, jest krata odgrodowa. Wykorzystuje się ją do zatrzymywania matki lub trutni z dala od miodu, czyli obszarów gniazda służących do gromadzenia miodu. Krata odgrodowa dla matek - matalowa lub z tworzywa sztucznego - ma szczeliny szerokości 4,3 mm. W przypadku trutni szczeliny mają szerokość 5,2 mm, co zapewnia swobodne  przejście matce, ale już nie trutniom. Te drugie kraty odgrodowe wykorzystywane są do specjalnych zadań hodowlanych - do separowania trutni.

   Jak już wspomniano, kraty odgrodowe wykonywane są z tworzywa sztucznego bądź z metalu. Dawniej wykorzystywane kraty drewniane już od pewnego czasu odchodzą do lamusa. Kraty odgrodowe układane są albo bezpośrednio na ramkach, albo też są mocowane drewnianymi ramami i układane pomiędzy korpusami. Rozwiązanie z mocowaniem za pomocą drewnianych ram - dzięki odstępowi pomiędzy siatką a krawędziami ramek plastrów - zapewnia pszczołom lepsze dojście do miodu, jednak utrudnia szybkie przeniesienie  jego zapasów. Aby zapobiec błędom budowlanym pszczół, zachowany musi być odstęp 6-8 mm od kraty odgrodowej do órnych i dolnych ramek plastrów. Kraty odgrodowe spotkać można w różnych typach uli, nie tylko w wielokorpusowych.

                                                                                                        

Ul idealny - Ule wielokorpusowe - Powałka

Do wygodnej pracy przy pszczołach  nieodzowna jest powała ula. Wykorzystuje się ją na przykład jako dno przy transporcie korpusów miodowych z pasieki do pomieszczeń, w których odbywa się wirowanie miodu, gdzie dodatkowo chronią bagażnik samochodu przed zabrudzeniem miodem, który może wypłynąć przy uszkodzeniu zasklepów miodowych. Zdejmowany z ula korpus kładzie się na powałkę, a następnie zakrywa, aby zapewnić pszczołom spokój i chronić je przed drapieżnikami. Stos korpusów budujemy, układając jeden na drugim, na końcu zakrywamy wszystko drugą powałką. Przy braku powałek trzeba tak budować stos, aby element nakrywający konstrukcję stanowił szczelną płytę.

Ul idealny - Ule wielokorpusowe - Daszek

Dobrym zwyczajem przy zadaszaniu ula jest uwzględnienie izolacji. Jest ona niezbędna - zarówno ze względu na promieniowanie słoneczne, jak i na unikania skraplania się wody z gniazda. Konieczne jest oczywiście utrzymanie prawidłowego odstępu pomiędzy izolacją a górnymi beleczkami plastrów, aby zapobiec budowaniu języczków woszczyzny. Przy długotrwałym transporcie dobrze jest zaopatrzyć daszek w zapewniającą przewiew siatkę. Zintegrowanie z daszkiem podkarmiaczki raczej przeszkadza w pracy z ulem, niż pomaga.

Ul idealny - Ule wielokorpusowe - Dennica

Dennica, jak zwyczajowo nazywa się najniższą część ula wielokorpusowego, ogranicza całą konstrukcję od dołu. Częścią dennicy jest wkładka wylotowa, za pomocą której można regulować wielkość otworu wylotowego i dopasowywać go do siły rodziny - jedno i drugie zabezpiecza ją przed intruzami. W przypadku wystąpienia obfitego wziątku pszczoły miodne mają zwyczaj budować plastry niemal w każdym wolnym miejscu. Potrafią do tego celu zaadoptować nawet wolną przestrzeń między dennicą ula a ziemią. Takiej "dzikiej zabudowie" zapobiec możemy, redukując tą przestrzeń do 20 mm.

Dennice dzisiejszych uli spełniają wiele różnorodnych zadań: zapewniają przepływ powietrza podczas transportu rodziny, pozwalają diagnozować występowania roztoczy Varroa, mieszczą licznie rodzące się młode pszczoły. Powinny przy tym pozostawać jak najczystsze i nie powinno na nich być żadnych nieprawidłowych zabudowań.

Nie ma jednak nic za darmo - przy wyborze dennicy trzeba pójść na pewien kompromis. Jeżeli utrzyma się właściwy odstęp pszczeli, na spodzie dennicy nie będzie praktycznie możliwe gromadzenie się nadmiaru pszczół. Jeśli zbudujemy tzw. wysoką dennicę, mogą pojawić się dobudowane przez pszczoły języczki woszczyzny. Wysokość 3 - 4 cm pozwala już pomieścić pewną część robotnic, a ryzyko zabudowy woszczyzną jest nadal niskie.

WSKAZÓWKI:
- im bardziej płytka  dennica, tym mniej nieprawidłowych zabudowań i tym łatwiej pszczołom utrzymać ją w czystości
- im wyższa dennica, tym większa skłonność pszczół do zabudowania jej w całości plastrami w przypadki obfitego występowania nektaru
- w okresie zimowym i w czasie, gdy zmniejsza się liczebność rodziny, na dnie wysokiej dennicy pszczoły mają bardziej ograniczony dostęp do odpadów niż przy dennicy płaskiej
- w wolnej przestrzeni dennicy wysokiej mogą czasowo znaleźć schronienie wygryzające się pszczoły. Im mniej miejsca, tym trudniej spełnić to wymaganie
- w przypadku występowania warrozy dennica pełni dodatkową rolę - pozwala wykrywać i określać liczebność roztoczy i usuwać je "od spodu" bez ingerencji w gniazdo.

Ul idealny - Ule wielokorpusowe - Korpusy

Wielkość korpusu w poszczególnych systemach determinują rozmiary ramek. W zależności od systemu przewidziane mogą być tej samej lub różnej wielkości korpusy do magazynowania miodu i do wychowu czerwia. Wielkość ramek ma istotny wpływ na założenie gniazda i zapasy miodu. Oprócz wygody pracy, wielu pszczelarzy zwraca również uwagę na masę korpusów.

Ul idealny - Ule wielokorpusowe - Odstęp pszczeli

Odkrycie przez pastora L. L. Langstrotha tzw. odstępu pszczelego stanowiło jeden z kamieni milowych w rozwoju pszczelarstwa. Gdy Langstroth odłożył plaster tak, że pomiędzy górną krawędzią ramki a daszkiem pozostało 9,5 mm, okazało się, że według pszczół pozostawiona przestrzeń jest za mała, aby można było wykorzystać ją do budowania fragmentów plastra  i magazynowania pokarmu, a jednocześnie dostatecznie duża, aby nie zabudować ją propolisem. Była ona wykorzystywana przez owady jako przejście, tym samym też kontrolowana i utrzymywana w czystości. Rzeczywiście, przy zachowaniu odstępu na poziomie około 8 mm okazuje się, że przestrzeń ta nie jest zabudowana. Na dnie ula odległość ta może wynosić nawet 20 mm. Skutkiem tego odkrycia było powstanie rozkładanej konstrukcji ula, z którego bez wysiłku wyjąć można ramki z plastrami, a także wynalezienie przegródek, siatek rozdzielających, w końcu także miodarek, umożliwiających wydobywanie miodu z plastrów bez ich uszkodzenia. Wywodzący się od nazwiska pastora ul typu langstroth jest dziś szeroko rozpowszechniony wśród pszczelarzy.

Ul idealny - Ule wielokorpusowe

Od lat 60 ubiegłego wieku, kiedy to opracowano pierwsze systemy uli wielokorpusowych, obserwuje się duży postęp w dziedzinie tych systemów. Ule takie, w zależności od liczebności rodziny, składają się z odpowiedniej liczby korpusów, w których umieszczone są plastry, i mają własny daszek i dennicę. Ule wielokorpusowe można ustawić na zwykłym podłożu w przypadkowym ogródku, można też na polnej drodze, a nawet w lesie. Zapewnia to tym konstrukcją doskonałą mobilność. Dzięki wygodzie przemieszczania ula możliwe jest wykorzystywania źródeł pożytku, które normalnie leżą poza zasięgiem lotu pszczół. Dobre warunki świetlne w przypadku instalacji na wolnym powietrzu oraz nieograniczona swoboda przemieszczania się przy zarządzaniu pasieką stanowią dodatkowe zalety tych konstrukcji.

Ul wielokorpusowy składa się z jednego lub więcej korpusów, jednej dennicy i daszka. Dodatkowymi elementami pomocniczymi mogą być m.in. przegródki, siatki, powałki, pierścienie dystansujące.